تربیت در سایه همراهی، بررسی الگوی تربیتی داستان موسی و خضر در قرآن
کد مقاله : 1183-4THEOCONF (R1)
نویسندگان
محمدعلی نظری *
1گروه آموزش الهیات، دانشگاه فرهنگیان ، صندوق پستی 889- 14665 تهران، ایران
چکیده مقاله
داستان موسی و خضر، یکی از زیباترین و آموزنده‌ترین روایت‌های قرآن کریم، الگوی تربیتی منحصربه‌فردی را ارائه می‌دهد که در این مقاله با رویکردی تحلیلی و تطبیقی مورد بررسی قرار گرفته است. در این پژوهش، ابتدا چارچوب نظری تربیت در قرآن تبیین شده و سپس به تحلیل عمیق تعاملات موسی و خضر، به‌عنوان دو شخصیت کلیدی این داستان، پرداخته می‌شود. ازجمله موضوعات محوری که در این مقاله مورد بررسی قرار می‌گیرند، می‌توان به اهمیت صبر و تحمل در فرایند تربیت و چگونگی تبلور آن در شخصیت حضرت موسی، نقش حکمت و معرفت در تربیت و شیوه انتقال این مفاهیم از خضر به موسی، فرایند خودشناسی و خودسازی در شخصیت موسی تحت تأثیر همراهی با خضر، اهمیت تجربه و عمل در تربیت و چگونگی تجلی آن در داستان و همچنین مفهوم ولایت تربیتی و نقش خضر به‌عنوان ولی حضرت موسی اشاره کرد. درنهایت، با استخراج آموزه‌های تربیتی نهفته در این داستان، کاربردهای عملی این آموزه‌ها در نظام‌های تربیتی امروز نیز مورد تحلیل و بررسی قرار می‌گیرد. این پژوهش نشان می‌دهد که داستان موسی و خضر نه‌تنها به‌عنوان یک روایت دینی، بلکه به‌عنوان الگویی کاربردی برای تربیت انسان در عصر حاضر قابل استفاده است.
کلیدواژه ها
تربیت، قرآن، موسی، خضر، همراهی، صبر، حکمت، معرفت، خودشناسی، خودسازی، ولایت تربیتی
وضعیت: پذیرفته شده