اهمیت علمِ شناختیِ دین در آموزش الهیات (با تأکید بر مسأله نفس و بدن)
کد مقاله : 1038-4THEOCONF
نویسندگان
حبیب کارکُن بیرق *
استادیار، فلسفه تعلیم و تربیت، گروه آموزش معارف اسلامی، دانشگاه فرهنگیان، ارومیه
چکیده مقاله
هدف این مقاله که به روش توصیفی-تحلیلی نوشته شده، تبیین اهمیت علمِ شناختیِ دین در آموزش الهیات اسلامی (با تأکید بر مسأله نفس و بدن) است. مسأله مذکور از قدیم‌ترین موضوعات فلسفی است که امروزه در فلسفه غرب با عنوان ذهن و بدن در جریان است و با ظهور پیشرفت‌های علمی جدید بیشتر به سمت فیزیکالیسم سوق پیدا کرده و فیزیکالیسم تبدیل به پارادایم حاکم بر فلسفه ذهن شده است. در مقابل پارادایم مذکور، از منظر برخی دانشمندان علمِ شناختیِ دین کودکان به طور فطری و شهودی دوگانه‌گرا هستند و این حاکی از واقعی بودن وجود دو بعد مجزّا در انسان است. در آموزش الهیات اسلامی مبانی اصیل تفکر اسلامی تدریس می‌شود که از جمله آنها در بعد انسان‌شناسی تشکّل انسان از دو ساحت مجزا و در عین حال، مرتبطِ نفس و بدن است. در کنار تدریس و توجّه به مبانی دینی و فلسفی ما به نظر ضروری می‌رسد که از یافته‌های علم روز نیز مطّلع بود و با حفظ جوانب احتیاط از آنها نیز در راستای تدریس به‌روزتر معارف اسلامی بهره جست. به نظر می‌رسد چنین روشی با توجّه به هجمه‌های سنگین طبیعت‌گرایانه و علم‌زده که از طریق فضای مجازی بر متربّیان ما القا می‌شود، هم می‌تواند موجب جذّابیت تدریس شود و هم متربّیان ما را از ابتدا به پادزهرهای لازم در مقابل هجمه‌های مذکور، مجهّز و در مقابل ویروس‌های مذکور واکسینه کند.
کلیدواژه ها
نفس، ذهن، طبیعت‌گرایی، الهیات، تعلیم و تربیت
وضعیت: پذیرفته شده مشروط برای ارائه شفاهی